Yok Artık Yaaa

Geçen haftayı şiddetli bir kavga çok sıcak bir barışmayla yarılayıp.
Üzerine bir presentation ve raporla tamamladıktan sonra ancak hafta sonu geldi.

Cuma akşamı dışarıda tai restoranında arkadaşlarla buluştuk.
Cumartesi öğleden sonra kızlarla alışveriş yaptık. Haftanın haberleri bendeydi üzerine ayrıntılı konuşmalar yaptık.
Cumartesi akşam bir arkadaşımızın evinde toplandık. Film izledik yeni insanlarla tanıştık.

Orada bizim okuldan bir profesörle tanıştım. Adam Fransız kökenliymiş konuşma sırasıyla Paris, şarap, İstanbul, Türk yemekleri, Fransız yemekleri şeklinde ilerledi.
Kabul ediyorum biraz fazla uzattık konuşmayı ama gece eve döndüğümüzde yaşayacağım tatsızlığı bilsem iki dakikadan fazla konuşmazdım.

Daha yolda başladı- ee amma çok ortak zevkiniz varmış diye.
Gece hiç içmediğim için arabayı ben kullanıyordum. Farkettim ki çok içmiş!

O sırada içimden arabayı kenara çekip onu dışarı atmadığıma çok pişman olacağıma dair bir his vardı.

Atmalıydım onu arabadan.

Sosyal olmak için insanlarla bir araya geliyoruz eğer insanlarla konuşmayacaksak evde film seyredelim dedim.

Anladım ki açılış cümlesini bu şekilde kurmuş oldum.

Eve gidene kadar konuştu. Eve gidince de daha kötü tartışmaya başladık.

Tartışmanın içinde onun tarafından kurulan bazı cümleler:

Adam gençmiş (33) yaşındaydı. Yakışıklıymış, bakımlıymış, karizmaymış, giydikleri pahalıymış, onun saç kesimi en az yetmiş dolarmış.

Neyse git o zaman onunla birlikte ol dedim. Ayrıca bu kadar reklamın üzerine ben bile adama bayıldım!

Gece okula gitti ders çalışmış! Ben de evde duramadım arkadaşımın evine gidip sızana kadar içip müzik dinleyip sohbet ettik.

Pazar eve dönğüm de evdeydi ama hala konuşmuyoruz.

Kendimi bunun için mi yorcam ben kalbimi bunun için mi kırcam ben!

Resim: Gustav Klimt